{"id":10417,"date":"2026-07-25T19:13:24","date_gmt":"2026-07-25T17:13:24","guid":{"rendered":"https:\/\/www.mariovanweerd.nl\/wp\/?p=10417"},"modified":"2026-07-26T14:20:01","modified_gmt":"2026-07-26T12:20:01","slug":"fotos-tweede-helft-van-2025","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.mariovanweerd.nl\/wp\/fotos-tweede-helft-van-2025\/","title":{"rendered":"Foto’s tweede helft van 2025"},"content":{"rendered":"\n

Bosgezichten<\/h2>\n\n\n\n

Ik was in het bos. Meerdere bossen als ik eerlijk ben. Graag ben ik er om tot rust te komen, mijn zinnen te verzetten of om even nergens aan te denken. Genieten van de stilte en vaak zo vroeg mogelijk. Ik heb een app die precies aangeeft hoe laat de zon opkomt. Ook weet ik daarmee waar hij aan de horizon verschijnt en hoe laat ik hem achter of boven de boomtoppen kan verwachten. Het is niet altijd een gemakkelijke relatie die ik met de zon heb. In de meeste gebieden waar ik graag kom, kun je pas vanaf zonsopkomst terecht. En uiteraard zonder zon geen licht op het landschap. Aan de andere kant maakt direct zonlicht met felle lichtvlekken het er in een toch al ingewikkeld boslandschap niet eenvoudiger op. Niet voor de camera en ook niet voor de man erachter. Nu is eenvoud niet een doel op zich, maar ik houd er wel van. Toch vind ik een beetje puzzelen en schuiven met mijn compositie leuk om te doen. En als het soms lukt, is de beloning des te groter. Zo heb ik vele malen zonder succes een indrukwekkend grote beuk in het Kroondomein proberen te vangen en ben ik nu voor het eerst best tevreden met de zwart-witte versie die in dit bericht staat. En als de zon dan om een uur of tien boven de boomtoppen verschijnt en de mist door hem is weggebrand, dan zit ik vaak alweer lekker thuis aan mijn ontbijt met een kopje koffie.<\/p>\n\n\n\n

\n
\n

Productief jaar<\/h2>\n\n\n\n
\n

Ik heb maar liefst twee berichten dit jaar. Dat is lang geleden. Ik had dit jaar geluk met de omstandigheden. Mist, zoals ik al zei. Ook ben ik nu gewend aan mijn nieuwe camera. Na jaren werken met een spiegelreflexcamera <\/a>met een aps-c<\/a>-sensor kocht ik een paar jaar geleden een full-frame systeemcamera<\/a>. En dat helpt wel in de vaak donkere bossen, waar ik graag vertoef. Minder ruis in de schaduwen en meer dynamisch bereik maakt nabewerken een stuk prettiger. Wat ik super handig vind aan een systeemcamera is het schermpje achterop. Ik ben altijd wat onhandig geweest met een zoeker, mede door mijn bril. En met mijn nieuwste camera<\/a> kan ik alle afleidende info verwijderen uit beeld en me helemaal concentreren op de foto zelf. Ook focust de nieuwe camera een stuk sneller en beter. Echt handig en ervaren met de autofocus ben ik eigenlijk nog steeds niet. En portretfotografie vergt een hoeveelheid lef die ik alleen bij dieren <\/a>kan opbrengen.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\"Stokstaartje\"
Ik heb geen idee waarom dit Stokstaartje zo smekend kijkt. Het is wel een aandoenlijk portret.<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

Nieuw speeltje<\/h2>\n\n\n\n

Nu ik heb toch over nieuwe aanwinsten heb; Ik heb een geared panning klem<\/a> op mijn statief waarmee ik heel precieze kleine aanpassingen kan doen aan de compositie. Hij zit op mijn balhoofd geklemd waarmee ik de basiscompositie bepaal. En vervolgens lekker klooien op de millimeter met de draaiknopjes van het speeltje. Het vertraagt mijn proces bij het maken van een foto enorm. Het geeft mij rust en een oefening in geduld en dat lijkt goed te werken. Misschien word ik er ooit wat minder ongeduldig door. Dat zou toch fijn zijn. Het leverde in ieder geval een drietal artistiekerige foto’s op. Kijk zelf maar welke ik daarmee zou kunnen bedoelen.<\/p>\n\n\n\n

\n\t\t\t